zasady_przyjecia
oddzialy_szkolne
metody_pracy
zajcia_spec
kadra
cien
Zajęcia z zakresu ruchowego

NDT - BOBATH


Usprawnianie według Metody NDT-Bobath ma pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak, aby mogło uzyskać niezależność w życiu i wykorzystać swe możliwości na tyle, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodkowego Układu Nerwowego.

Główne zasady usprawniania według koncepcji NDT-Bobath obejmują:

- wpływanie na napięcie mięśni poprzez obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego, co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik postępowania już od pierwszych miesięcy życia,

- hamowanie nieprawidłowych odruchów oraz

- wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych, co zostaje osiągnięte poprzez wspomaganie i prowadzenie ruchu z punktów kluczowych, którymi są: głowa, obręcz barkowa , obręcz miedniczna i inne części ciała, oraz

- wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach.

Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka.

Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń dobiera się indywidualnie. Podczas ćwiczeń dziecko nie powinno płakać, gdyż płacz zmniejsza skuteczność działań terapeutycznych oraz powinno mieć zapewnione pełne poczucie bezpieczeństwa, co warunkuje osiągnięcie współpracy i akceptacji z prowadzącym ćwiczenia.

Mimo, że zajęcia prowadzi się najczęściej indywidualnie, ich celem jest zawsze przygotowanie dziecka do uczestniczenia w normalnym życiu rodzinnym i społecznym. To indywidualne podejście daje możliwość uwzględnienia potrzeb psychologicznych dziecka, stopnia jego sprawności, występujących zaburzeń, warunków rodzinnych i środowiskowych.

 

min_001min_002min_003


PNF

Jak działa metoda PNF

Istotą metody PNF jest maksymalne pobudzenie ekstero i proprioreceptorów znajdujących się w ciele oraz różnych sfer kory mózgowej w celu ułatwienia (torowania) ruchu w obszarze uszkodzonym.

Celem terapii jest przywrócenie wzorców ruchowych takich jak prawidłowe chodzenie i siadanie, wykorzystując techniki stabilizujące, rozluźniające, przeciwbólowe oraz uczące ruchu i koordynacji.

Opierając się na budowie anatomicznej człowieka PNF proponuje ruchy naturalne, przebiegające trójpłaszczyznowo, zbliżone do aktywności dnia codziennego. Ruchy te prowadzone są wzdłuż skośnych (diagonalnych) - osi ruchu, które ze względu na swój przebieg stwarzają możliwość zaktywizowania największej ilości mięśni należących do tego samego łańcucha mięśniowego. Zgodnie ze skośnym przebiegiem większości mięśni szkieletowych za najważniejszą komponentę ruchu uważana jest rotacja. Warunkuje ona siłę i koordynację wykonywanego ruchu.
Terapeuta poszukuje przyczyn problemów zgłaszanych przez pacjenta, jednak w realizacji celów wyznaczonych w terapii opiera się przede wszystkim na potencjale nie uszkodzonych bądź najsprawniejszych jego sfer ruchowych (najsilniejszych, bezbolesnych, o największym zakresie ruchu) i wykorzystuje je do pozyskiwania aktywności motorycznej w słabszych lub uszkodzonych obszarach narządu ruchu w oparciu o mechanizm irradiacji czyli przeniesienia pobudzenia. Takie planowanie terapii wymaga znajomości anatomii funkcjonalnej ciała ludzkiego oraz zasad biomechaniki i fizjologii skurczu mięśniowego.
PNF wiele uwagi poświęca także kontroli motorycznej pacjenta, czyli interakcjom między stabilnością i mobilnością jego ciała, ze szczególnym uwzględnieniem pracy ekscentrycznej mięśni w warunkach grawitacji. Ze względu na szerokie możliwości oddziaływania koncepcja PNF przestała być utożsamiana ze sposobem pracy przeznaczonym wyłącznie dla pacjentów neurologicznych. Z powodzeniem stosuje się ją również w ortopedii, pediatrii, chorobach nerwowo-mięśniowych, wadach postawy czy skoliozach.
Szczególne znaczenie w koncepcji PNF przypisuje się oporowi manualnemu. Jego podstawowym zadaniem jest przekazanie pacjentowi ścisłej informacji na temat kierunku, kolejności i szybkości wykonywanego ruchu, który jak wcześniej wspomniano posiada trzy komponenty i biegnie w skośnych płaszczyznach na podobieństwo aktywności ruchowych dnia codziennego. Opór jest modyfikowany stosownie do celów terapii i możliwości motorycznych ćwiczącego i nawet podczas jednego ruchu może ulegać zmianom w poszczególnych jego zakresach, najczęściej jest to tzw. opór prowadzący lub kierunkowy, w odróżnieniu do sił zewnętrznych utrudniających wykonanie zadania ruchowego, stosowanych m.in. w treningu siłowym.

GIMNASTYKA MÓZGU


Program "Gimnastyka Mózgu" został opracowany w latach 60 - tych przez małżeństwo Dennisonów Jest to pierwszy stopień Kinezjologii Edukacyjnej, dotyczy aktywizowania pracy mózgu poprzez naturalny fizyczny ruch ciała. Aby uczenie zarówno u dziecka jak i u dorosłego, było efektywne, musi nastąpić integracja myśli i ruchu. Tę integrację dają właśnie Ćwiczenia Mózgu, pobudzając określone partie mózgu. Ćwiczenia zostały podzielone na cztery grupy:


I grupa: ruchy umożliwiające przekroczenie środkowej linii ciała, sprzyja to lepszej integracji prawej i lepszej półkuli mózgu.
II grupa: ćwiczenia rozciągające mięśnie ciała. Mięśnie rozciągnięte dają do mózgu sygnał, że organizm jest wypoczęty i spokojny, gotowy do pracy poznawczej. Oznacza to możliwy przepływ informacji z tylnej do przedniej części mózgu.
III grupa: ćwiczenia energetyzujące ciało, aby zwiększyć intensywność przebiegu procesów nerwowych między komórkami.
IV grupa: ćwiczenia pogłębiające, zwiększają pozytywne nastawienie co sprzyja osiągnięciom w nauce.



 

MASAŻ

W ramach rehabilitacji stosowany jest masaż, podczas którego wykorzystywane są różne metody oraz techniki w zależności od zlecenia lekarskiego, typu schorzenia oraz stanu pacjenta. W trakcie trwania masażu obserwuje się oraz ocenia stan pacjenta. W zależności od indywidualnych potrzeb dostosowywuje się odpowiednie techniki.

  • Masaż klasyczny - jest to najpopularniejszy masaż, który w zależności od formy -intensywności może być leczniczy, relaksacyjny, pobudzający itp. Masaż ten opiera się natechnikach (rękoczynów): głaskanie, rozcieranie, ugniatanie, oklepywanie, wibracja oraz roztrząsanie. Użycie w odpowiedniej kolejności powyższych rodzajów technik gwarantujęskuteczność zabiegu. Polega na mechanicznym drażnieniu tkanek. Wywiera pośredni ibezpośredni wpływ na organizm. Zabieg masażu klasycznego może być łączony zdodatkowymi zabiegami ręcznymi lub mechanicznymi (użycie pewnych urządzeń wspomagających masaż np. urządzenia do mechanicznej wibracji itp.). Masaż ten również możebyć wykonywany z użyciem środków wspomagających zabieg np. różnego rodzaju maścilecznicze. Do poślizgu wykorzystywana jest oliwka.

  • Masaż punktowy - Różne obszary na stopach i dłoniach odpowiadają poszczególnym częścią ciała i tym samym masując je lub uciskając określone punkty można oddziaływać na konkretny narząd. Celem jest odblokowanie stref przepływu energii całego ciała a także likwidacja bólu i napięć znajdujących się w poszczególnych obszarach czy też narządach. Strefy ciała biegną wzdłuż od palców nóg do głowy na obu stronach parzyście.

 

  • Masaż Shantala - Masaż niemowlęcia wykonujemy zwykle, gdy dziecko ma różnego rodzaju zaburzenia w rozwoju psychoruchowym. Ale warto pamiętać że masaż można też stosować dla wzmocnienia więzi rodziców czy opiekunów z dzieckiem. Dla pobudzenie jego rozwoju, okazywania w ten sposób akceptacji i miłości. Można go wykonywać już od l miesiąca życia. Jest tradycyjną sztuką masażu dzieci z opóźnieniem psychoruchowym czy porażeniem mózgowym, profilaktycznie stosowany również u dzieci prawidłowo rozwijających się.

     

min_001min_002min_003